از آن رو سوره ی دهر را سوره ی انسان می نامند که دهر در لغت روزگاری بی پایان است که آغاز و انتها ندارد و انسان در لغت از نسیان و فراموشی می آید و آن روزگار پیش از دنیایش ( و البته پس از مرگش ) را فراموش کرده است : " آیا بر انسان روزگارانی نگذشت که چیز قابل ذکری نبود؟ (سوره دهر _ آیه 1 ) و این قرآن دستورالعمل یا نسخه ی یادآوری انسان فراموشکار است و چهارده معصوم "علیهم السلام" دکترهایی هستند که نخست خود به نسخه عمل می کنند تا مریض هایشان باور کنند ، شفا را ؛ و هم بر دوستی او به فقیر و اسیر و طفل یتیم طعام می دهند (سوره دهر _ آیه 8 -به اعتقاد مفسران خاص و عام این آیه در شآن علی "علیه السلام" و خانواده اش "علیهم السلام" نازل شده است).
پس :
آن کس که قرآن را خواند، تا در آن تفکر نکند، قرآن را نخوانده است. و آن کس که قرآن را خواند و در آن تفکر کرد ، تا آن را به خود تلقین نکند، قرآن را نخوانده است. و آن کس که قرآن را خواند و در آن تفکر کرد و آن را تلقین کرد ، تا به آن عمل نکند ، قرآن را نخوانده است. و کسی که قرآن را خواند ، در آن تفکر کرد ، به خودش تلقین کرد و به آن عمل کرد ، او نیز قرآن را نخوانده است بلکه به باور رسیده و خود قرآن ناطق شده است همچون علی " علیه السلام" که قرآن بود و هست و خواهد بود.
